Ελληνικοί Ιούληδες

Ελληνικοί Ιούληδες

• Ιουλιανά 1965, Κύπρος-Μεταπολίτευση 1974, «Βρώμικο ‘89», Δημοψήφισμα 2015

• Φέτος έχουμε το Πόρτο Γκρέκο και την Ελλάδα-κόμβο 

• Και προεκλογικό σεργιάνι των κομμάτων προς άγραν ψήφων με ψεύτικες υποσχέσεις

 • Ο Τόπος έχει ανάγκη από ένα πρωτότυπο, γνήσιο κίνημα για έναν άλλο ορίζοντα της χώρας και της κοινωνίας

Ελληνικοί Ιούληδες

Ο Ιούλιος είναι ο έβδομος μήνας του έτους, η «καρδιά» του καλοκαιριού. Το όνομά του το οφείλει στον Ιούλιο Καίσαρα, και οι Έλληνες ποιητές τον τίμησαν με πολλούς προσδιορισμούς. 

Ελύτης: 

«Ιούλιος. Α, νάρθει η ώρα που θα δαγκώνεις το περγαμόντο και που ύστερα θα πίνεις δροσερό νερό». 

Ρίτσος: 

«Α, υπέροχες νύχτες του Ιουλίου με τα μαντολίνα των τζιτζικιών και των γρύλων».

Βάρναλης:

 «Ήτανε μήνας Αλωνάρης, ντάλα μεσημέρι, που ξεφαντώνανε στα κλώνια ασίγαστα τζιτζίκια, στη θάλασσα των αμπελιών μελώναν τα σταφύλια».

Οκτώ χρόνια έξω από τα μνημόνια ;μπράβο Αλέξη

Του Δημήτρη Μπελαντή

Ακούμε εδώ και χρόνια την απίστευτη βλακεια και κυνικό ψέμμα ότι το 2018 βγήκαμε ως χώρα από τα Μνημόνια χαρη στον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα.

Ποτέ δεν βγήκαμε από τα Μνημόνια. Η σκόπιμη σύγχυση στηρίζεται στο ότι τελείωσε ο δανεισμός μέσω των δανειακών συμβάσεων.Ουτε καν αυτό δεν ειμαι σίγουρος ότι συνέβη απολύτως .

Επίσης, έληξε η ειδική επιτροπεία και η Τρόικα, αλλά όχι η επιτροπεία συνολικά. Καθε άλλο.  Για να προτείνει κάποιος σοβαρά μια πολιτική κοινωνικής αναδιανομής, και θα δείτε τι θα συμβεί.
Το εξωτερικό δημόσιο χρέος της Ελλάδας έχει μεγαλώσει κατά πολύ, και κανείς δεν προτείνει πια όχι την διαγραφή αλλά ούτε καν την μείωση του.Μπηκαμε στα μνημόνια το 2010 με απείρως μικρότερο χρέος .Γιατι λοιπόν η ΕΕ δεν έχει πρόβλημα μαζί μας; μα, γιατί απλώς ήθελε την καταστροφή της χώρας,όπως και οι διεθνείς τράπεζες.Και το πέτυχαν.
Τα μνημόνια δεν ήταν ποτέ μόνο η δανειακη σύμβαση και οι παρατάσεις της. Ήταν και είναι διαρκώς ένα καθεστώς:

 
- σκληρής οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης από την Δύση, την ΕΕ αλλά και τις ΗΠΑ.

Ο διάβολος, η δεξιά και η αριστερά

Andrea Zhok - 17 Ιουλίου 2026

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Στη λειτουργία των μέσων ενημέρωσης, η επιβολή του κυρίαρχου λόγου δεν είναι λιγότερο σημαντική από τις σαφείς θέσεις που παρουσιάζονται.
Σε αυτό το στάδιο, με τον κόσμο να φλέγεται προς τον παγκόσμιο πόλεμο, ενώ η συμμαχία Ισραήλ-ΗΠΑ προσπαθεί να ανασυσταθεί ως μονοπολική αυτοκρατορία μέσω καθημερινών βομβαρδισμών, ενώ η Ευρώπη στο σύνολό της, ξεκινώντας από τη Γερμανία, βυθίζεται στην άβυσσο της αποβιομηχάνισης, χάνοντας πολίτες με υψηλό μορφωτικό επίπεδο και εισάγοντας ξένο εργατικό δυναμικό με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο - ενώ όλα αυτά και πολλά άλλα συμβαίνουν, αυτό το καλοκαίρι το θέμα της «ασφάλειας μόνος σου» μας επιβάλλεται ως θεμελιώδες ζήτημα.

Δεν έχει σημασία ποιες θέσεις υποστηρίζει αυτή ή εκείνη η εφημερίδα ή το τηλεοπτικό ειδησεογραφικό πρόγραμμα. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι, σε ένα τέτοιο ζήτημα, δεν μπορεί να επικαλεστεί καμία μορφή λογικής.
Παράγονται στοχευμένες αφηγήσεις και ο ηλίθιος λαός καλείται να συνεισφέρει πετώντας πέτρες στην αρένα.

Όντας στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Αλλά ποια ιστορία; Και ποιος την πιστοποιεί;

Maurizio Assalto 

Πηγή: Avvenire

Μία από τις πιο επαναλαμβανόμενες φράσεις σε αυτούς τους άγριους και συγκεχυμένους καιρούς είναι αυτή που επικρατεί από εκείνους που ισχυρίζονται ότι βρίσκονται στη «σωστή πλευρά της ιστορίας». Η φράση «Στη σωστή πλευρά της ιστορίας», όπως λέει η αρχική εκδοχή, ξεκίνησε κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα σε προοδευτικούς κύκλους στο εξωτερικό και έγινε το κεντρικό μοτίβο του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα τη δεκαετία του 1960, τελικά εδραιώνοντας τον εαυτό της ως ένα στερεότυπο που καθορίζει την ταυτότητα στη ρητορική των Δημοκρατικών ηγετών (η αδιάκοπη χρήση του από τον Μπαράκ Ομπάμα είναι γνωστή).

Ένα σύνθημα με αναμφισβήτητη ηθική, συναισθηματική και κινητοποιητική επίδραση, αλλά που έχει από καιρό διαβρωθεί από την αλαζονική επανάληψη, τον κηρύγματικό τόνο και την προφητική αυτοπεποίθηση. Εκφράζει την πεποίθηση της αφοσίωσης σε έναν αντικειμενικά καλό σκοπό («Έχω αγωνιστεί τον καλό αγώνα», λέει ο Παύλος της Ταρσού) - κάτι που είναι απολύτως λογικό, αφού μόνο μια ομάδα αδούλωτων ασεβών ανθρώπων θα μπορούσε εν γνώσει του να επιδιώξει έναν κακό σκοπό χωρίς τουλάχιστον να επιδιώκει προσωπικό κέρδος - αλλά υπονοεί επίσης τη βεβαιότητα, ή την επιδεικτική βεβαιότητα, ότι σε λίγο πολύ μεγάλα χρονικά πλαίσια, αν και συντομευμένα από την ανθρώπινη πρωτοβουλία, αυτός ο καλός σκοπός είναι προορισμένος να επικρατήσει από εγγενή αναγκαιότητα.

Τώρα, πέρα ​​από την πικρή συνειδητοποίηση ότι δεν έχουν ιστορικά καθιερωθεί όλες οι δίκαιες αιτίες, κάτι που σε κάθε περίπτωση δεν μειώνει την εγκυρότητά τους, προκύπτουν δύο σημαντικά ερωτήματα. Το πρώτο αφορά τον σκοπό για τον οποίο κάποιος έχει αφοσιωθεί: ποιος πιστοποιεί την καλοσύνη του και πώς; Δεδομένου ότι, βραχυπρόθεσμα, οτιδήποτε φέρνει πόνο και καταστροφή σε αθώους πληθυσμούς είναι πάντα κακό, και αντίστοιχα καλό είναι οτιδήποτε ανακουφίζει την κατάστασή τους. Μακροπρόθεσμα, όταν έρχονται σε εφαρμογή ιδεαλιστικές επιλογές στις οποίες υποτάσσονται οι ίδιες οι ανθρώπινες ζωές, η προσφυγή σε ένα δικαστήριο του μέλλοντος που επικυρώνει ορισμένα οράματα ενώ απορρίπτει άλλα σημαίνει αγνόηση της πολυπλοκότητας και της τυχαιότητας του κόσμου και της συχνά αντικρουόμενης πολλαπλότητας αξιών. Οι πιθανές επιλογές είναι ποικίλες, καθεμία με κόστος και συνέπειες, όπως παρατήρησε ο Isaiah Berlin, αρνούμενος ότι η ιστορία διέπεται από την αναγκαιότητα.

Τα σύνορα μετρούν 4

Συνέχεια από Τρίτη 14. Ιουλίου 2026

Γιατί η ανθρωπότητα πρέπει να ανακαλύψει ξανά την τέχνη της χάραξης συνόρων

Frank Furedi

Πρόλογος του Andrea Zhok

1

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η σημασία των συνόρων

Η διαίρεση του χώρου σε διακριτές επικράτειες και η οριοθέτησή τους μέσω συμβολικών σημείων υπήρξε αναπόσπαστο χαρακτηριστικό της ανθρώπινης εξελίξεως. Οι προσπάθειες αυτές ανάγονται πιθανότατα στην εποχή κατά την οποία οι πρώτες σουμεριακές πόλεις οχυρώθηκαν με τείχη.¹⁴ Πράγματι, ο Frye υποστηρίζει ότι υπάρχει μια «σχεδόν καθολική συσχέτιση μεταξύ πολιτισμού και τειχών»¹⁵ και ότι οι «δημιουργοί των πρώτων πολιτισμών κατάγονταν από γενεές οικοδόμων τειχών».¹⁶ Τα τείχη και τα όρια κατασκευάζονταν επειδή πιστευόταν ότι παρείχαν στους κατοίκους των αστικών πολιτισμών ασφάλεια και ειρήνη. Οριοθετούσαν έναν χώρο μέσα στον οποίο μπορούσαν να αναπτυχθούν η εμπορική και η πνευματική ζωή. Η ύπαρξη περιτειχισμένων και περιφραγμένων χώρων ταφής σε πολυάριθμες νομαδικές κοινότητες δείχνει ότι η ανθρώπινη παρόρμηση να χαράσσει γραμμές δεν περιορίζεται στους μόνιμους οικισμούς ή στα αστικά περιβάλλοντα.¹⁷

Ακριβώς επειδή η οριοθέτηση των φυσικών χώρων αποτελούσε ανθρώπινο επίτευγμα, είχε σημαντικό νόημα για τους ανθρώπους. Τα ορόσημα των συνόρων και τα χωρικά όρια περιβάλλονταν συχνά με μοναδική πνευματική σημασία. Σχεδόν κάθε κοινωνία διαθέτει όρια τα οποία οριοθετούν και προστατεύουν ιερούς τόπους. Αυτός ο διαχωρισμός των πνευματικών και θρησκευτικών συμβόλων, όπως ενός ιερού τόπου, διέκρινε το κοσμικό από το ιερό και προσέδιδε επίσης ηθική σημασία στις χωρικές διαιρέσεις.

Η οριοθέτηση του χώρου και η τάση χαράξεως γραμμών εκφράζουν την ανθρώπινη ανάγκη για σημεία αναφοράς και προσανατολισμό. Οι υποστηρικτές της «ανοικτότητας» ή της «απουσίας συνόρων», οι οποίοι διάκεινται αρνητικά προς τα όρια, υποστηρίζουν μερικές φορές ότι η χάραξη γραμμών αποτελεί απλώς δυτική εμμονή και ότι η γραμμική συνείδηση είναι ξένη προς πολλές μη δυτικές κοινωνίες. Όπως επισημαίνει ο Tim Gold στη μελέτη του για την ιστορία των γραμμών:
«Οι ανθρωπολόγοι συνηθίζουν να επιμένουν ότι υπάρχει κάτι κατ’ ουσίαν γραμμικό στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες αντιλαμβάνονται τη διέλευση της ιστορίας, των γενεών και του χρόνου. Είναι τόσο πεπεισμένοι γι’ αυτό, ώστε κάθε προσπάθεια να εντοπιστεί γραμμικότητα στη ζωή μη δυτικών λαών είναι πιθανό να απορριφθεί, στην καλύτερη περίπτωση, ως ελαφρώς εθνοκεντρική και, στη χειρότερη, ως συνενοχή στο εγχείρημα της αποικιακής κατοχής, μέσω του οποίου η Δύση επέβαλε τις γραμμές της στον υπόλοιπο κόσμο».¹⁸

Ωστόσο, η χάραξη γραμμών μπορεί να προσλάβει ποικίλες μορφές στους διαφορετικούς πολιτισμούς, και η αποικιοκρατία δεν υπήρξε «η επιβολή της γραμμικότητας σε έναν μη γραμμικό κόσμο, αλλά η επιβολή ενός είδους γραμμής επάνω σε ένα άλλο».¹⁹ Όπως παρατηρεί ο Gold, «ασφαλώς ισχύει ότι, από τότε που οι άνθρωποι άρχισαν να μιλούν και να χειρονομούν, άρχισαν επίσης να δημιουργούν και να ακολουθούν γραμμές».²⁰

Το γεγονός ότι τα σύνορα και η χάραξη γραμμών θεωρούνται από πολλούς αφύσικο και δυνητικά ολέθριο επίτευγμα αποκαλύπτει πολύ περισσότερα για τις δικές τους πολιτισμικές στάσεις παρά για την ανθρώπινη κατάσταση. Το 1909, ο Γερμανός κοινωνιολόγος Georg Simmel μάς υπενθύμισε με εύγλωττο τρόπο την ανθρώπινη επιθυμία να χαράσσει σύνορα:
«Μόνο στην ανθρωπότητα, σε αντίθεση με τη φύση, έχει δοθεί το δικαίωμα να συνδέει και να διαχωρίζει, και μάλιστα με τον ιδιαίτερο τρόπο κατά τον οποίο η μία από αυτές τις δραστηριότητες αποτελεί πάντοτε την προϋπόθεση της άλλης».²¹

Νίκος Καρούζος: Εντυπώσεις μεταφυσικής

Παναγιώτης Χαχής

Στα είκοσί μου χρόνια, το κάπως μακρινό 1999, δευτεροετής φοιτητής της Νομικής, βρισκόμουν σε μια μετεφηβική αναζήτηση και εσωτερικό αναβρασμό. Διχασμένος ανάμεσα στη λογοτεχνία και τα νομικά, τον αναρχισμό και την Εκκλησία, τους κοινωνικούς αγώνες στο δρόμο και τον αναχωρητισμό. Εκείνη την εποχή κάποιος καλός φίλος μού χάρισε καμιά εικοσαριά τεύχη του θεολογικού περιοδικού Σύναξη, ανοίγοντας έτσι έναν θαυμαστό και πρωτόγνωρο κόσμο για μένα.

Στο πρώτο τεύχος της Σύναξης που αγόρασα εκείνη τη χρονιά ενθουσιασμένος, το τεύχος 70 (Απρίλιος-Ιούνιος) «Αφιέρωμα Λογοτεχνία», διάβασα για πρώτη φορά Νίκο Καρούζο. «Τα δεσμά της ελευθερίας–Εσωτερικές Σημειώσεις». Εκεί συνάντησα τις φράσεις:

«Ο ποιητής είναι σαλός. Ο ποιηματογράφος είναι σαλός. Ο πρώτος είναι θέαμα της θεότητας. Ο δεύτερος είναι θεατής της θεότητας».

«Ο ποιητής ολάκερος μπαίνει στα προβλήματα, ο ποιηματογράφος περνά πλάι απ’ τα προβλήματα. Γι’ αυτό διατυπώθηκε μια μέρα ο καημός: «Έχετε την ιδέα πως κάνετε ποίηση, όταν το αίμα σας είναι καλά σιγουρεμένο στις φλέβες;»…»

«Ο ποιητής έχει πάντα μες στην ψυχή του την ευλάβεια, ενώ οι ευλαβείς δεν έχουν πάντα μες στην ψυχή τους της ποίηση».

Η γνωριμία αυτή ήταν η αφετηρία της μεγάλης μου αγάπης και της ενασχόλησης με τη ζωή και το  έργο του ποιητή, που παραμένει αμείωτη ως σήμερα. Το γεγονός δε, ότι τον συνάντησα στις σελίδες ενός θεολογικού περιοδικού, έναν φιλόξενο χώρο όπου συχνά συναντάται η θεολογία με τις τέχνες και τον σύγχρονο πολιτισμό, δεν ήταν χωρίς σημασία για την ενασχόλησή μου αυτή.

Με ενδιέφερε η διαμόρφωση της σκέψης και της ποιητικής στο έργο του Καρούζου, ιδίως στα ζητήματα της μεταφυσικής, του ιερού και της θρησκευτικότητας. Κυρίως, οι αναφορές και η σχέση του με την ορθόδοξη χριστιανική πνευματικότητα. Μελετώντας το έργο του, ποιητικό και δοκιμιακό, στάθηκα σε ένα μικρό βιβλιαράκι, ανάτυπο της μοναδικής διάλεξης που έδωσε στη ζωή του το 1966. Ο τίτλος χαρακτηριστικός: «Μεταφυσικές εντυπώσεις από τη ζωή ως το θέατρο».

Το απαγορευμένο ημερολόγιο του Μακαρίου | Τι φοβήθηκαν να βγει στο φως;

Το απαγορευμένο ημερολόγιο του Μακαρίου ανοίγει ξανά μια μεγάλη συζήτηση για την Κύπρο, το 1974, τις ευθύνες, τις αντιπαραθέσεις και όσα εξακολουθούν να διχάζουν μέχρι σήμερα. 

Τι έγραφε ο Μακάριος; 

Γιατί το συγκεκριμένο ημερολόγιο προκαλεί ακόμη αντιδράσεις; 

Ποιοι φοβήθηκαν να βγουν ορισμένα πράγματα στο φως; 

Και πώς συνδέονται όλα αυτά με την τραγωδία της Κύπρου; 

Σε αυτή την εκπομπή, μέσα από έντονες αντιπαραθέσεις και διαφορετικές προσεγγίσεις, ανοίγουμε έναν δύσκολο φάκελο της σύγχρονης Κυπριακής ιστορίας. Το θέμα δεν είναι μόνο ιστορικό. Είναι βαθιά πολιτικό, εθνικό και επίκαιρο.

Θεοφάνης Μαλκίδης: Η υπαρξιακή απειλή για τον Ελληνισμό (συνέντευξη)

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η υπαρξιακή απειλή για τον Ελληνισμό

Στη συνέντευξη στον Χρήστο Μουρτζούκο και στην εκπομπή «Με τη ματιά του Απόδημου», του καναλιού e-enimerosi της Γερμανίας, ο Θεοφάνης Μαλκίδης αναλύει το Δημογραφικό Πρόβλημα της Ελλάδας, το οποίο χαρακτηρίζει ως μια «υπαρξιακή και οντολογική απειλή» για το έθνος.

Τα βασικά σημεία και οι άξονες της τοποθέτησής του στη συνέντευξη είναι τα εξής:

1. Το Μέγεθος της Κρίσης και το «Brain Drain»Η μαζική φυγή των νέων: 

Τονίζει ότι τα τελευταία 15 χρόνια των μνημονίων έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό περίπου 600.000 με 700.000 Έλληνες, κυρίως υψηλά εξειδικευμένοι επιστήμονες (γιατροί, μηχανικοί κ.λπ.)

• Η «δωρεάν» εκμετάλλευση από ξένα κράτη:

 Επισημαίνει το παράδοξο: η ελληνική οικογένεια και το ελληνικό κράτος δαπανούν τεράστια ποσά για να σπουδάσουν αυτούς τους νέους, και τελικά χώρες όπως η Γερμανία ή η Σουηδία επωφελούνται από αυτό το έτοιμο, υψηλού επιπέδου ανθρώπινο δυναμικό χωρίς να έχουν ξοδέψει ούτε ένα ευρώ

• Η ανθρωπολογική διάσταση: 

Ποιοι ελέγχουν σήμερα το ελληνικό τραπεζικό σύστημα

11/07/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/Αλέξανδρος Μπελτές

ΜΕΛΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

Ξένοι θεσμικοί επενδυτές ελέγχουν πλέον το 85%-90% του μετοχικού κεφαλαίου των συστημικών ελληνικών τραπεζών, με περίπου 40 δισ. ευρώ τραπεζικών μετοχών να βρίσκονται σε διεθνή χαρτοφυλάκια – σε σύνολο κεφαλαιοποίησης περίπου 45 δισ. ευρώ. Αυτό συνέβη μετά την πλήρη αποεπένδυση του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) από τις τράπεζες μεταξύ Οκτωβρίου 2023 και Μαρτίου 2024.

Ανά τράπεζα – ποιοι είναι οι συγκεκριμένοι μέτοχοι;

 Εθνική Τράπεζα (ΕΤΕ): Στους νέους διεθνείς επενδυτές περιλαμβάνονται το Capital Group, η BlackRock, η Norges (το κρατικό fund της Νορβηγίας), το κρατικό fund της Σιγκαπούρης GIC, η Wellington, η RedWheel, η Robeco και η Third Needle, με το Capital Group να είναι ήδη ο μεγαλύτερος μέτοχος μετά το ΤΧΣ με ποσοστό λίγο πάνω από 5%.
Κεφάλαια

Eurobank: Τη μετοχική σύνθεση ελέγχουν η καναδική Fairfax Financial Holdings με 32,93%, ξένοι θεσμικοί επενδυτές με 47,73%, ο αμερικανικός όμιλος Capital Group με 5,05%, και η Helikon Investments με 5%. Άλλα μεγάλα ονόματα: το sovereign wealth fund της Σιγκαπούρης (GIC), η Brookfield, η Pimco και η RWC.

Alpha Bank: Η ιταλική UniCredit είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος με 9,6%, πρώτη ξένη τράπεζα που επένδυσε στην Ελλάδα μετά από 17 χρόνια. Ξένοι θεσμικοί ελέγχουν συνολικά το 74%, μεταξύ αυτών η Norges, η Lazard και η Allianz, ενώ περιλαμβάνονται επίσης η BlackRock και η Paulson & Co.

Τράπεζα Πειραιώς: Το placement του Μαρτίου 2024 συνέθεσε το μετοχολόγιο κατά 80% από διεθνείς επενδυτές, ενώ ιστορικά περιλαμβάνεται η Paulson & Co. Inc με 9%.

Ποιοι τύποι “παικτών” είναι αυτοί

Είναι λύση για την Κύπρο η ένταξη στο ΝΑΤΟ;

16/07/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΥΕΘΑ/STR

ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ

Οι νέες προσπάθειες στο Κυπριακό, που βρίσκονται σε εξέλιξη από τα Ηνωμένα Έθνη, και στις οποίες συνδράμει με την εμπλοκή της η Ευρωπαϊκή Ένωση, δύσκολα θα σπάσουν το παρατεταμένο αδιέξοδο. Κι αυτό επειδή όλοι οι διεθνείς παίκτες παρακάμπτουν το προφανές.

Πρώτον, γιατί από την εξίσωση θέτουν εκτός την Τουρκία, που είναι η κατοχική δύναμη, η δύναμη που προκάλεσε και συντηρεί το πρόβλημα της κατοχής.

 Δεύτερον, γιατί η Τουρκία συνδέει την παρουσία της στο νησί ως ζήτημα ασφάλειας και υλοποίησης των γεωπολιτικών επιδιώξεών της. Αυτοί είναι δυο παράγοντες που επηρεάζουν την πορεία των όποιων προσπαθειών για επίτευξη συμφωνίας, η οποία πρέπει να είναι βιώσιμη, λειτουργική και δημοκρατική.

Είναι σαφές πως η Τουρκία δεν αποδέχεται οτιδήποτε λιγότερο από την νομιμοποίηση των αποτελεσμάτων της εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής εδαφών της Κύπρου. Για την Τουρκία, τα κατεχόμενα έχουν διαχρονικά γεωπολιτική σημασία. Στρατηγικά, πολλές φορές, η παρουσία και η εδραίωση στην Κύπρο συνδέονται με ζητήματα “ασφάλειας” για την Τουρκία. Το νησί θεωρείται προκεχωρημένο φυλάκιο της Άγκυρας στην περιοχή, αλλά και απάντηση στην “περικύκλωση” της. Οι ευρύτεροι σχεδιασμοί της κατοχικής δύναμης, έχουν ως βασική παράμετρο την Κύπρο, κι αυτό καθορίζει και τη στάση της σε όλες τις εξελίξεις στο Κυπριακό.

Την ίδια ώρα, η κατοχική δύναμη επιχειρεί να δημιουργήσει την εικόνα ότι η Λευκωσία προσπαθεί με τις ενέργειές της και τις συνεργασίες να περικυκλώσει την Τουρκία. Στην Άγκυρα συντηρούν το σύνδρομο της περικύκλωσης (το γνωστό σύνδρομο των Σεβρών), ενώ το καθεστώς Ερντογάν θεωρεί πως οι κινήσεις της Κύπρου, οι στρατηγικές συμμαχίες που αναπτύσσει μπαίνουν “σφήνα” στη “Γαλάζια Πατρίδα”! Στοχεύουν, όπως συναφώς αναφέρεται, να ακυρώσουν το στρατηγικό αυτό τουρκικό δόγμα.

Η Τουρκία πάσχει από σύνδρομο περικύκλωσης

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο υπουργός Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν αναφέρουν σε συνομιλητές τους, ότι, για παράδειγμα, η συμφωνία Γαλλίας-Κύπρου (SOFA), αλλά και η ενίσχυση της αμυντικής ικανότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω και του SAFE, στρέφονται, όπως υποστηρίζουν, εναντίον και μόνο της Τουρκίας. Όλα αυτά, ότι δηλαδή η Κύπρος απειλή την Τουρκία, μπορεί να ακούγονται υπερβολικά, αλλά στην Άγκυρα το λένε, το επαναλαμβάνουν και είναι μέρος του σχεδιασμού τους στο νησί και την περιοχή. Αυτό το αφήγημα προτάσσει η κατοχική πλευρά όσο και να μην γίνεται πιστευτό.

Για να αντιμετωπίσουμε το χάος, ας ξεκινήσουμε από τη γεωπολιτική

από τον Marcello Veneziani - 13 Ιουλίου 2026

Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Τελικά, ποιος κυβερνά τον κόσμο; Η αταξία. Δεν υπάρχει παγκόσμια τάξη, ούτε παλιά ούτε νέα, ούτε κυρίαρχη, παγκόσμια αυτοκρατορία, ούτε Κοινωνία των Εθνών, ούτε αμερόληπτο, παγκοσμίως αναγνωρισμένο ουδέτερο όργανο που να λειτουργεί ως διαιτητής, ειρηνοποιός και εγγυητής σε περιόδους σοβαρής κρίσης. Δεν υπάρχει τίποτα που να μοιάζει με ισορροπία δυνάμεων ή συμφωνία που να προστατεύει τον πλανήτη από ορισμένους κινδύνους που μας αφορούν όλους.

«Η Αυτοκρατορία της Αταξίας» είναι ο τίτλος του τεύχους της Rinascita , της καθιερωμένης κομμουνιστικής εφημερίδας που ίδρυσε ο Παλμίρο Τολιάτι το 1944, η οποία πρωτοστάτησε στο σχέδιο του PCI για πολιτιστική ηγεμονία. Αργότερα διευθυνόταν από εξέχουσες προσωπικότητες του Κόμματος και έκλεισε πριν από χρόνια. Τώρα που αναγεννήθηκε, πιστή στο όνομά της αλλά όχι στο παλιό PCI, υπό τον Γκοφρέδο Μπετίνι, η Rinascita συγκεντρώνει συγγραφείς και πολιτικούς για να κατανοήσουν το παγκόσμιο χάος και πώς να προχωρήσουν μπροστά. Είναι μια παρέλαση ονομάτων από την αριστερά, μέχρι τον «προοδευτικό» Τζουζέπε Κόντε, αλλά με δύο εισβολείς, τον Πιετράντζελο Μπουταφουόκο και εμένα, που μας έχουν προσκαλέσει να γράψουμε ένα δοκίμιο για το θέμα.

Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι ενώ μικροπρεπείς, πανούργοι και υποκριτές πολιτικοί σκηνοθετούν καθημερινά μια αναμέτρηση μεταξύ δεξιάς και αριστεράς, σε πόλεμο μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, εδώ το σκηνικό έχει αλλάξει και οι συμφωνίες υπερισχύουν των δυσαρμονιών. Έχουμε φτάσει σε ένα επίπεδο χάους όπου δεν μπορούμε πλέον να προσποιούμαστε ότι υπάρχουν δύο μπλοκ, δύο ή περισσότερες αντίθετες ιδέες, με ένα σαφές χάσμα μεταξύ καλού και κακού.

Στη Χάγη, κατά τη διάρκεια της 33ης Ετήσιας Συνόδου της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του ΟΑΣΕ, η Ουκρανία –μαζί με τη Ρουμανία, το Αζερμπαϊτζάν και φυσικά την Τουρκία– στήριξε πρόταση που στόχευε στην έμμεση νομιμοποίηση του ψευδοκράτους.

Πισώπλατο μαχαίρωμα κατά της Κύπρου επιχείρησε η Ουκρανία.  φαίνεται να υπόσχεται αναγνώριση του ψευδοκράτους με αντάλλαγμα τη βοήθεια της Τουρκίας στην Κριμαία.

 ΣΥΝΕΒΑΛΕ ΣΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΟΑΣΕ

-----Η στάση της προκαλεί εύλογα ερωτήματα ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΔΗΛΩΣΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ ΠΟΤΕ ΤΟ ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΣ .

---ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΑΤΥΧΗΣ Η ΔΗΛΏΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΠΩΣ "ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΤΗ ΡΩΣΙΑ", ΠΟΛΛΩ ΔΕ ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΠΟΣΠΑΣΕΙ ΤΗ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΡΑΜΠ 

Στη Χάγη, κατά τη διάρκεια της 33ης Ετήσιας Συνόδου της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του ΟΑΣΕ, η Ουκρανία –μαζί με τη Ρουμανία, το Αζερμπαϊτζάν και φυσικά την Τουρκία– στήριξε πρόταση που στόχευε στην έμμεση νομιμοποίηση του ψευδοκράτους. 

Μια κίνηση που περιγράφεται από πολλούς ως «πισώπλατο μαχαίρωμα» κατά της Κύπρου, σε μια στιγμή που η Λευκωσία στέκεται σταθερά στο πλευρό του Κιέβου κατά της ρωσικής εισβολής.

Η πρόταση, που κατατέθηκε ως τροπολογία στον Κανονισμό Λειτουργίας της ΚΣ ΟΑΣΕ κατά τη συνεδρίαση της Μόνιμης Επιτροπής, προέβλεπε την παραχώρηση «καθεστώτος Παρατηρητή» στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Οργανισμού Τουρκογενών Κρατών (*TURKPA*). Την πρόταση προώθησε με θέρμη ο ίδιος ο Πρόεδρος της Συνέλευσης (Ισπανός), ενώ βρήκε πλήρη στήριξη από τις αντιπροσωπείες της *Ουκρανίας*, της Ρουμανίας, του Αζερμπαϊτζάν και της Τουρκίας.

Η σθεναρή αντίδραση της Ειρήνης Χαραλαμπίδου

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΤΗΣΕΩΝ 12 Να γεμίσουμε το κενό στον καιρό του μηδενισμού ROBERTO PECCHIOLI

Συνέχεια από Τετάρτη 8 Ιουλίου 2026

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΤΗΣΕΩΝ 12

Να γεμίσουμε το κενό στον καιρό του μηδενισμού

ROBERTO PECCHIOLI

Εκδόσεις IMPRIMERE, 2026

ΚΕΦΑΛΑΙΟ V

HOMO FABER, HOMO FABRICATUS

Για πολλούς, η ελευθερία είναι η ικανότητα να επιλέγουν τις ίδιες τους τις δουλείες.

Gustave Le Bon

§ 5 Τα κριάρια του Πανούργου

Οι εξαρτήσεις, όπως έχουμε υπογραμμίσει επανειλημμένα, στερούν από τον άνθρωπο την ελευθερία του. Ο homo fabricatus οπισθοδρομεί εξαιτίας της ακατάσχετης προελάσεως μιας άγνοιας ικανοποιημένης από τον εαυτό της. Έχοντας μετατραπεί σε κεφαλή ζώου, κατεβαίνει γρήγορα τα σκαλοπάτια του πολιτισμού, τα οποία είχε ανεβεί με τόσο κόπο.

Δεν θέτει πλέον ερωτήματα και, ικανοποιημένος από την πρόοδο, γονατισμένος μπροστά στην απόκρυφη θρησκεία της Επιστήμης, εγκλωβισμένος σε έναν ορίζοντα εξαρτήσεων, ζει και περιμένει. Θα έρθουν τα γεύματα που χορηγεί ο αφέντης, τα πρωτόκολλα που πρέπει να τηρούνται, η ικανοποίηση των παρορμήσεων. Το ανθρώπινο κοπάδι προχωρεί συμπαγές προς την κατεύθυνση που αποφάσισε ο ποιμένας.

Στο αριστούργημα του François Rabelais, Γαργαντούας και Πανταγκρυέλ,¹⁷³ έργο της υπερβολής, της ζωτικότητας και της ύλης, ξεχωρίζει το επεισόδιο με τα κριάρια του Πανούργου, ενός πανούργου απατεώνα και φίλου του Γαργαντούα. Κατά τη διάρκεια ενός θαλάσσιου ταξιδιού, ο Πανούργος θέλει να αγοράσει από έναν άπληστο έμπορο ένα κριάρι, το ωραιότερο από ένα κοπάδι που προορίζεται για την αγορά. Η τιμή είναι εξωφρενική· ο Πανούργος τη δέχεται, αλλά τότε συμβαίνει κάτι.

«Ξαφνικά, δεν θα ήξερα να πω πώς, διότι όλα συνέβησαν σε μια στιγμή και δεν πρόλαβα να αντιληφθώ τι έγινε, ο Πανούργος, χωρίς άλλη λέξη, εκσφενδονίζει στη θάλασσα το κριάρι του, που φώναζε και βέλαζε. Όλα τα άλλα πρόβατα, με τα κριάρια επικεφαλής, φωνάζοντας και βελάζοντας στον ίδιο τόνο, αρχίζουν να ρίχνονται πίσω του, πηδώντας στη θάλασσα το ένα μετά το άλλο· διότι, όπως γνωρίζετε και όπως λέει και ο Αριστοτέλης, το ζώο αυτό είναι το πιο ανόητο και ανίκανο στον κόσμο, και είναι στη φύση των προβάτων να ακολουθούν το πρώτο, όπου κι αν πηγαίνει. Έτσι συνωστίζονταν και έσπρωχναν με σκυμμένο το κεφάλι, για να είναι τα πρώτα που θα ακολουθούσαν τον σύντροφό τους. Όλα, το ένα μετά το άλλο, ρίχνονταν στη θάλασσα.

Στο τέλος, ο έμπορος άρπαξε από το τρίχωμα ένα από τα μεγαλύτερα κριάρια στην άκρη του καταστρώματος, ελπίζοντας να το τραβήξει πίσω και να σώσει έτσι ολόκληρο το υπόλοιπο κοπάδι. Το κριάρι όμως ήταν αρκετά δυνατό ώστε να παρασύρει μαζί του και τον έμπορο· κριάρι και έμπορος πνίγηκαν μαζί. Και οι βοσκοί, οι οποίοι, ακολουθώντας το παράδειγμα του εμπόρου, είχαν πιαστεί από τα ζώα, άλλος από τα κέρατα, άλλος από τα πόδια, άλλος από το μαλλί, παρασύρθηκαν όλοι με τον ίδιο τρόπο και πνίγηκαν άθλια στη θάλασσα».¹⁷⁴

Στους έσχατους καιρούς έχει μικρή αξία να αγωνίζεται κανείς ενάντια στο ρεύμα: ούτε το κοπάδι ούτε οι φύλακές του θα ξεφύγουν από τη μοίρα τους. Χρειάζεται να στεκόμαστε όρθιοι ανάμεσα στα ερείπια, να προσπαθούμε να γίνουμε κύριοι του εαυτού μας και να ακολουθούμε τους λίγους που εκπροσωπούν την παράδοση, το πνεύμα και την ταυτότητα.

Φώτης Κόντογλου (Κώστας Καμαριάρης)

O Σταύρος Σταμάτης συζητά με τον "Ψυχραιμία"  για τον Φώτη Κόντογλου (1895–1965), τον σπουδαίο Έλληνα ζωγράφο, αγιογράφο και συγγραφέα, που γεννήθηκε στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας.

ΠΗΓΗ: https://antifono.gr/fotis-kontoglou-kosta

s-kamariaris-1/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Ἡ παρακμή τῆς Ἀθηναϊκῆς δημοκρατίας καί ἡ εὐθύνη τῶν πολιτῶν της

από Φώτης Σχοινάς

-15 Ιουλίου 2026

Τό κατωτέρω κείμενο εἶναι μία σύντομη σπουδή καί κριτική στή Δημοκρατία∙ καί κυρίως στήν ἄκρατη, ριζοσπαστική, Ἀθηναϊκή δημοκρατία μετά τίς μεταρρυθμίσεις τοῦ Ἐφιάλτη. Πρόθεσή μας εἶναι καταδείξουμε τήν εὐθύνη τῶν πολιτῶν καί ὄχι μόνο τῶν ἡγετῶν τῆς Ἀθηναϊκῆς δημοκρατίας γιά τήν πτώση καί τήν παρακμή της. Ἡ δημοκρατία εἶναι τό πολίτευμα τῆς εὐθύνης, ἀτομικῆς καί συλλογικῆς. Γιά τήν εὔρυθμη λειτουργία της εὐθύνονται ὄχι μόνο οἱ ἡγέτες, ἀλλά καί ὁ λαός,οἱ πολῖτες.Προϋπόθεση sine qua non τῆς δημοκρατίας εἶναι ὄχι μόνο ἡ ἐνεργός, ἀλλά καί ἡ νηφάλια, ἡ νουνεχής, ἡ ἔμφρων συμμετοχή τῶν πολιτῶν στά δημοκρατικά δρώμενα. Ὅ,τιδήποτε ὑπερβαίνει τή λογική καί τό μέτρο ἐκ μέρους τῶν πολιτῶν μπορεῖ νά ὁδηγήσει σέ καταστροφή τό εὐπαθές πολίτευμα τῆς δημοκρατίας.

Τό γενικῶς ἐπικρατοῦν πνεῦμα μιᾶς κοινωνίας, αὐτό πού ὀνομάζει ὁ Μάξ Βέμπερ, “νομολογική γνώση” μιᾶς κοινωνίας (πού καθορίζει στά ἐπιμέρους ἄτομα τί εἶναι καλό καί τί κακό, τί εἶναι ἐπιτρεπτό καί τί ἀνεπίτρεπτο, τί εἶναι νόμιμο καί τί ἀθέμιτο) τό διαμορφώνει ἡ κοινωνία στό σύνολό της καί σχετικῶς μικρότερη συμμετοχή ἔχουν στή διαμόρφωσή του οἱ ἐκλεγμένοι πολιτικοί (βεβαίως σημαντική εἶναι καί ἡ συμβολή τῶν Μ.Μ.Ε., ἀλλά καί αὐτά, καθορίζουν βεβαίως, ἀλλά καί καθορίζονται ἀπό τήν κοινή γνώμη τῆς κοινωνίας). Βεβαίως ἔχει λεχθεῖ ἀπό τόν Ἰσοκράτη ὅτι τό ἦθος τῶν ἀρχόντων διαμορφώνει τό ἦθος τῶν ἀρχομένων, ἀλλά σέ μία δημοκρατική καί “ἀνοικτή” κοινωνία ἰσχύει ἐξίσου καί τό ἀντίστροφο, ὅτι τό ἦθος τῶν ἀρχομένων διαμορφώνει τό ἦθος τῶν ἀρχόντων. Στήν οὐσία πρόκειται γιά δυναμική ἀλληλεπίδραση καί ἀλληλεπενέργεια. Μάλιστα τολμῶ νά πῶ ὅτι περισσότερο εὐθυγραμμίζονται οἱ πολιτικοί πρός τό γενικώτερο πνεῦμα τοῦ λαοῦ, παρά ὅτι ὁ λαός εὐθυγραμμίζεται πρός τό γενικώτερο πνεῦμα τῶν πολιτικῶν. Τοὐλάχιστον τοῦτο ἰσχυρίζεται ὁ Γύλιππος, ὁ Λακεδαιμόνιος στρατηγός, στό λόγο του μετά τήν συντριπτική ἧττα τῶν Ἀθηναίων στή Σικελία καί τήν ἄνευ ὅρων παράδοσή τους στούς Συρακουσίους, ἀντικρούοντας τήν ἐπιχειρηματολογία τοῦ Συρακοσίου Νικολάου ὅτι πρέπει νά δείξουν φιλανθρωπία στούς Ἀθηναίους, ἐπειδή παρεσύρθησαν ἀπό τόν Ἀλκιβιάδη: «Ἀλλ᾿εὑρήσομεν τούς συμβούλους κατά τό πλεῖστον στοχαζομένους τῆς τῶν ἀκουόντων βουλήσεως, ὥσθ᾿ ὁ χειροτονῶν τῷ ῥήτορι λόγον οἰκεῖον ὑποβάλλει τῆς ἑαυτοῦ προαιρέσεως. οὐ γάρ ὁ λέγων κύριος τοῦ πλήθους, ἀλλ᾿ ὁ δῆμος ἐθίζει τόν ῥήτορα τά βέλτιστα λέγειν χρηστά βουλευόμενος».[1] Μετάφραση (φιλολογικῆς ὁμάδας τοῦ Κάκτου): «Διαπιστώνουμε, ὅμως, ὅτι τίς περισσότερες φορές οἱ εἰσηγητές ἐκφράζουν τή θέληση τῶν ἀκροατῶν, ἔτσι ὥστε ὁ ψηφοφόρος νά ὑποβάλλει στόν ρήτορα τά λόγια πού ταιριάζουν μέ τίς δικές του ἐπιθυμίες. Διότι ὁ ὁμιλητής δέν εἶναι κύριος τοῦ πλήθους, ἀλλά ὁ λαός συνηθίζει τόν ρήτορα νά προτείνει τό καλύτερο, μέ τό νά υἱοθετεῖ τά σωστά».Ἡ μετοχή βουλευόμενος εἶναι ὑποθετική μετοχή. Ἀπαραίτητη λοιπόν προϋπόθεση γιά νά προτείνει καί νά λέγει τά βέλτιστα ὁ ρήτωρ εἶναι ὁ λαός νά βουλεύεται (=νά σκέπτεται) χρηστά, διότι ὁ λαός κατευθύνει τόν ρήτορα καί ὄχι τό ἀντίθετο. Σημειωτέον ὅτι ὁ “ρήτωρ” εἶναι ὁ πολιτικός ἡγέτης στήν πολιτική ὁρολογία τῆς ἀρχαιότητος.

Η «Οδύσσεια» του Νόλαν: όταν ο ελληνικός Όμηρος γίνεται αμερικανικός μύθος

Ο Κρίστοφερ Νόλαν δημιούργησε ένα εντυπωσιακό κινηματογραφικό έπος. Το πραγματικό ερώτημα, όμως, για έναν Έλληνα θεατή δεν είναι εάν η ταινία είναι «πιστή» στις πανοπλίες και στα πρόσωπα, αλλά εάν διατηρεί τον ηθικό, πολιτικό και μεταφυσικό πυρήνα της Οδύσσειας.

Οι πρώτες κριτικές για την Οδύσσεια του Κρίστοφερ Νόλαν είναι σχεδόν θριαμβευτικές. Οι περισσότεροι κριτικοί συμφωνούν ότι πρόκειται για ένα οπτικό και τεχνικό επίτευγμα: μια κινηματογραφική εμπειρία τεράστιας κλίμακας, με επιβλητικά τοπία, πραγματικά πλοία, σωματικές μάχες, τέρατα, θεούς και έναν Οδυσσέα σημαδεμένο από τον πόλεμο.

Ο Guardian μιλά για ένα συγκλονιστικό έπος ανδρών, τεράτων και ηθικής μεταμόρφωσης. Το Vulture τοποθετεί την ταινία στο φυσικό καταληκτικό σημείο ολόκληρης της κινηματογραφικής πορείας του Νόλαν, ενώ η Washington Post υποστηρίζει ότι η ομορφιά της ταινίας κάνει πολλές από τις προηγούμενες αντιπαραθέσεις να μοιάζουν δευτερεύουσες. Την ίδια στιγμή, όμως, ακόμη και οι θετικές κριτικές αναγνωρίζουν ότι ο σκηνοθέτης διατηρεί ορισμένα στοιχεία του Ομήρου και μετασχηματίζει ριζικά άλλα.

Από ελληνική σκοπιά, αυτό ακριβώς είναι το ενδιαφέρον ζήτημα.

Όχι αν ένας ξένος σκηνοθέτης «δικαιούται» να κινηματογραφήσει την Οδύσσεια. Ούτε αν κάθε ηθοποιός έχει την υποτιθέμενη εμφάνιση ενός ανθρώπου της μυκηναϊκής εποχής. Το ουσιαστικό ερώτημα είναι:

Τι απομένει από τον ελληνικό Όμηρο όταν το έργο περνά μέσα από την κοσμοθεωρία του σύγχρονου Χόλιγουντ;

Ο Όμηρος ήταν Έλληνας — αλλά δεν είναι ιδιοκτησία μας

Ναι, ο Όμηρος ήταν Έλληνας. Ή, ακριβέστερα, το όνομα «Όμηρος» συμπυκνώνει μια μακρά ελληνική επική παράδοση, η οποία διαμορφώθηκε στην ελληνική γλώσσα, μέσα στον θρησκευτικό, κοινωνικό και πολιτικό κόσμο των αρχαίων Ελλήνων.

Η χαμένη τιμή των ελληνικών ΜΜΕ

Του Παντελή Σαββίδη 

Δεν πρέπει να αφήσουμε να περάσει απαρατήρητη η προσπάθεια των αθηναϊκών, κυρίως, ΜΜΕ να διαμορφώσουν «ηγετικό» προφίλ στον κ. Μητσοτάκη.

Θα θυμάστε με πόση σιγουριά εξήγγειλαν την επίσκεψη του Τραμπ στην Αθήνα, η οποία όχι μόνο δεν έγινε, αλλά και οι εικόνες από την οικογενειακή φωτογραφία άλλα έδειχναν.

Αν μια τέτοια επίσκεψη απέβλεπε στην προώθηση των ελληνικών συμφερόντων, θα λέγαμε πως ήταν ατυχές το γεγονός ότι δεν πραγματοποιήθηκε. Αλλά ο κ. Μητσοτάκης και η ομάδα που τον περιβάλλει απέβλεπαν στην αναπαραγωγή ενός αναντικατάστατου ηγετικού προφίλ, χάρη που δεν του έκανε ο Αμερικανός πρόεδρος.

Δεν τα κατάφερε ούτε η πρέσβης των ΗΠΑ, που συχνάζει, κυρίως, στα μπουζούκια και για την οποία οι εμβριθείς Αθηναίοι αναλυτές μάς έλεγαν πως έχει απευθείας επαφή με τον Αμερικανό πρόεδρο και ότι η επαφή αυτή θα βοηθούσε στην προώθηση των εθνικών συμφερόντων.

Εδώ μια συνάντηση δεν μπόρεσε να κλείσει· τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα θα προωθούσε;

Σε αντίθεση, βεβαίως, με τον Τομ Μπάρακ, τον Αμερικανό πρέσβη στην Άγκυρα.

Στους αναλυτές και στην ακαδημαϊκή κοινότητα αρχίζει να γίνεται συνείδηση ότι η Τουρκία έχει ξεφύγει και πως, πλέον, δεν μπορούμε να τη συναγωνιστούμε.

Το ότι αυτοί, σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου, εγκατέλειψαν ουσιαστικά την προσπάθεια μιας πειστικής αποτροπής της Τουρκίας, πιστεύοντας πως θα τη διαχειριστούν στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πορείας της, δεν το συζητούν καθόλου.

Καταδικάζουμε το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου του 1974 που άνοιξε το δρόμο στην Τουρκική εισβολή.

‘’Δεν δέχομαι να γονατίσω.

Με καρτερούν οι σύντροφοι στο συρματόπλεγμα

κι οι νεκροί στον Πενταδάκτυλο

Να πεθάνω ναι!   Να γονατίσω όχι! ’’

-Βάσος Λυσσαρίδης-

Ως Νεολαία ΕΔΕΚ, κόντρα σε όσους θέλουν να αλλοιώσουν την ιστορία της Κύπρου λεκτικά και ιστορικά, δηλώνουμε απερίφραστα πως θα συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε όχι μόνο για να τιμήσουμε τις ψυχές αυτών που χάθηκαν πολεμώντας για την ελευθερία μας και την εθνική μας αξιοπρέπεια αλλά κυρίως διότι έχουμε αποφασίσει να μαχόμαστε ωσότου πορευτούμε Λεύτεροι σε Λεύτερο Πενταδάκτυλο.

Τιμούμε όλους εκείνους που θυσίασαν την ζωή τους προσπαθώντας να αναστείλουν το πραξικόπημα που οδήγησε τον τόπο στην εθνική τραγωδία.

Ο αγώνας όσων θυσιάστηκαν για την προάσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας πρέπει να αποτελεί φωτεινό παράδειγμα για την συνέχιση του αντικατοχικού αγώνα μας μέχρι την δικαίωση της πατρίδας μας.

Μεγάλη μας προτεραιότητα και ύψιστος στόχος παραμένει ο αγώνας για τον τερματισμό της κατοχής και της αποκατάστασης των δικαιωμάτων ολόκληρου του Κυπριακού λαού.

Θα παραμείνουμε ανυποχώρητοι στον αγώνα μας για απελευθέρωση της πατρίδας μας.

Γραφείο Τύπου

Νεολαίας ΕΔΕΚ 

15 Ιουλίου 2026

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/1CsFr9j87u/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Ήταν εθνική Αγγλίας η ομάδα που αποκλείστηκε?

Η Αγγλία αφού πήρε την αφρόκρεμα των παικτών από τις γύρω βρετανικές χώρες και έκανε πλιάτσικο σε Αφρική και πέριξ έχασε τελικά από την μόνη ευρωπαϊκή χώρα που έμεινε στο κύπελλο, την Αργεντινή.

Τώρα μένει η πολυεθνική Ισπανία με τον Σούπερ Σταρ Λαμίν Γιαμάλ που στο προηγούμενο Μουντιάλ πανηγύριζε την πρόκριση της γενέτειρας του (Μαρόκο) εναντίον της Ισπανίας που σήμερα παίζει.

Forza Argentina...

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/1YbYnERL3d/ https://www.facebook.com/share/1YbYnERL3d/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Προεκλογικά μηνύματα 3 | Η επιστήμη των δηλητηρίων

Πρώτη ανάρτηση 27 Νοεμβρίου 2012

Μαρσέλ Μαριέν (1920-1993)

Γουίλιαμ Χηρστ και Γιόζεφ Γκαίμπελς

(…) Ο πολιτισμός μας, είναι γνωστό αυτό, οφείλει πολλές υπηρεσίες στο διάβολο. Ας ρίξουμε λοιπόν τώρα το φως της έρευνάς μας σε μορφές, όπως ο Γουίλιαμ Ράντολφ Χήρστ, που επινόησε τον σύγχρονο Τύπο, και ο Γκαίμπελς με τον Χίτλερ, που τον χρησιμοποίησαν μεταξύ πολλών άλλών μέσων για να ρίξουν τον κόσμο στη φωτιά και το αίμα. (…)

Χηρστ

Σε ό,τι αφορά τον Χηρστ αρκεί να θυμίσουμε, ότι με αυτόν αρχίζει ο Τύπος να επεμβαίνει αποφασιστικά στην Ιστορία, προκειμένου να την κατευθύνει προς προσχεδιασμένους σκοπούς. Χάρη σε μια δαιμόνια ενορχηστρωμένη καμπάνια, ο Χηρστ [παρέα με τον Τζόζεφ Πούλιτζερ, σ.τ. HS] συνέβαλε δραστικά στο ξέσπασμα του Ισπανοαμερικανικού πολέμου το 1898 για τον έλεγχο της Κούβας. Τα πιο ασήμαντα γεγονότα διογκώθηκαν στο έπακρο και χρησιμοποιήθηκαν κάθε λογής προβοκάτσιες προκειμένου να συναινέσει η κοινή γνώμη και, μέσω αυτής, να σπρωχτεί η κυβέρνηση σε αυτό τον πόλεμο, υπακούοντας στο απόφθεγμα του Χηρστ, που έλεγε «Μην περιμένετε τα πράγματα να αλλάξουν∙ αλλάξτε τα εσείς!».

Έχει μάλλον υποτιμηθεί η εκπληκτική επιρροή και η επιτυχία της συνταγής του Χηρστ για τη δημοσιογραφία, η οποία συνοψίζεται στα εξής: μετασχηματισμός του Τύπου από όργανο πληροφόρησης σε εργαλείο συγκινησιακού αναβρασμού∙ προτεραιότητα στην πρόκληση εντυπώσεων και στην αναμόχλευση των ακατέργαστων ενστίκτων έναντι της λογικής προσέγγισης∙ και ανατροπή των παραδόσεων της τυπογραφίας με την εισαγωγή γιγάντιων πρωτοσέλιδων και εικόνων βίας. Σήμερα κανείς δεν αμφιβάλλει για την αποτελεσματικότητα αυτής της μεθόδου, στην οποία στηρίζονται τόσο όλες οι εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας όσο και η εφημερίδα του κομμουνιστικού κόμματος.

Γκαίμπελς

Σε ό,τι αφορά τον Χίτλερ και τον Γκαίμπελς, αυτό που εντυπωσιάζει είναι το πόσο φτωχή είναι η θεωρία τους σε σύγκριση με τη γνώση που έχουν για τα συναισθήματα του κυρ-Μήτσου και της κυρά-Κατίνας. Είναι άλλωστε γνωστή η φράση του Χίτλερ:

“Στη μεγάλη του πλειοψηφία, ο λαός έχει διαθέσεις και νοοτροπίες γυναίκας σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, που οι γνώμες και οι πράξεις του καθορίζονται πολύ περισσότερο από τις εντυπώσεις παρά από τη σκέψη. (...) Κάθε προπαγάνδα πρέπει να οργανώνεται με βάση τον πιο στενόμυαλο και αργόστροφο από εκείνους στους οποίους απευθύνεται. Γι’ αυτό και το νοητικό επίπεδο της προπαγάνδας πρέπει να είναι τόσο πιο χαμηλό όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός της ανθρώπινης μάζας, την οποία θέλει να πείσει”.

Γιατί η ανθρωπότητα πρέπει να ανακαλύψει ξανά την τέχνη της χάραξης συνόρων

Τα σύνορα μετρούν 3

Frank Furedi

Πρόλογος του Andrea Zhok

Πρόλογος

Η ιδέα να γράψω αυτό το βιβλίο μου ήρθε τους πρώτους μήνες του 2016. Μου είχε ζητηθεί να δώσω μια διάλεξη με θέμα τα σύνορα, στην έναρξη του Φεστιβάλ Φιλοσοφίας της Λουβαίν, στο Βέλγιο, στις 16 Μαρτίου 2016. Κατά σύμπτωση, στις 16 Απριλίου του ίδιου έτους με είχαν προσκαλέσει να μιλήσω για το ίδιο θέμα στην Εθνική Ημέρα Φιλοσοφίας των Κάτω Χωρών, στο Πανεπιστήμιο του Τίλμπουργκ. Ήταν μια περίοδος κατά την οποία το θέμα των μαζικών μεταναστεύσεων προς την Ευρώπη κυριαρχούσε στους τίτλους των εφημερίδων, και το ζήτημα των συνόρων βρισκόταν στο κέντρο της συζήτησης σε ολόκληρη την ήπειρο. Ως πρώην Ούγγρος πρόσφυγας, αναγκασμένος να εγκαταλείψω τη γενέθλια γη και να διαβώ τα σύνορα μιας άλλης χώρας, υποδέχθηκα με ενθουσιασμό την ευκαιρία να στοχαστώ σοβαρά πάνω σε αυτά τα ζητήματα.

Δύο χρόνια αργότερα, το ενδιαφέρον μου για τα σύνορα διεγέρθηκε και πάλι, απροσδόκητα, από ένα ερευνητικό πρόγραμμα που ανέλαβα για να διερευνήσω την ιστορία της ταυτότητας και την κρίση που συχνά συνδέεται με την ταυτότητα. Αφού μελέτησα τους ιστορικούς και φιλοσοφικούς στοχασμούς πάνω στο ζήτημα, πείστηκα ότι τα προβλήματα που συνδέονται με αυτό που είναι γνωστό ως «κρίση των ταυτοτήτων» διαπλέκονταν με το θέμα των συνόρων. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι διαφορετικές προσεγγίσεις που αντιπαρατίθενται σχετικά με το θέμα των συνόρων ανάμεσα στα έθνη είχαν συχνά έναν αντίλαλο στις συζητήσεις για τη σημασία των συμβολικών συνόρων ανάμεσα σε ενηλίκους και παιδιά, άνδρες και γυναίκες, ανθρώπινα όντα και ζώα, δημόσια σφαίρα και ιδιωτική σφαίρα. Μου φαινόταν ότι οι δυτικές κοινωνίες είχαν απομακρυνθεί από τα μέχρι τότε συμβατικά σύνορα και όρια. Από αυτό συμπέρανα ότι το πρόβλημα της ταυτότητας ήταν μια εξευγενισμένη έκφραση μιας κοινωνίας που έχει πλέον παραιτηθεί από το να εκφέρει ηθικές κρίσεις και να χαράζει διαχωριστικές γραμμές. Να εξηγήσω γιατί τα σύνορα αντιπροσωπεύουν έναν φάρο που βοηθά την ανθρωπότητα να αποκτήσει νόημα: αυτή είναι η κινητήρια δύναμη που με ώθησε να γράψω αυτό το βιβλίο.

Η βλασφημία που σόκαρε την Οικουμένη.

Μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας του Μικρασιατικού Ελληνισμού.

Από το 1914 έως το 1923, εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης υπέστησαν διωγμούς, εκτοπίσεις και μαζικές σφαγές.

Όμως η τραγωδία δεν σταμάτησε με τον θάνατό τους.

Η υπόθεση της μεταφοράς ανθρώπινων οστών από περιοχές της Μικράς Ασίας το 1924, που αναφέρθηκε σε δημοσιεύματα της εποχής και προκάλεσε αντιδράσεις, αποτελεί ένα από τα πιο συγκλονιστικά και άγνωστα κεφάλαια της περιόδου.

Αιωνία η μνήμη των θυμάτων.

Πηγή: https://youtube.com/shorts/2nDysy55_rw?is=8O5NfEDDUKFecmce

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΥΛΛΑ ΣΤΗ ΧΑΡΥΒΔΗ

Του Δημήτρη Χονδροκούκη

Πώς το Χόλιγουντ και η θεσμική Εκπαίδευση ακρωτηριάζουν το έπος

Το έπος της Οδύσσειας έχει σήμερα μια θλιβερή τύχη, στενάχωρη για όποιον πραγματικά εκτιμά αυτό το κορυφαίο μνημείο της ανάπτυξης του ανθρώπινου πολιτισμού, το οποίο, όταν κατανοείται επιστημονικά στην ουσία του, μπορεί να προσφέρει και σήμερα και πάντα μια γνώση εξαιρετικής σημασίας για την ουσία της κοινωνίας και του ανθρώπου. Τόσο το Χόλιγουντ όσο και η σχολική και ακαδημαϊκή διδασκαλία ακρωτηριάζουν την Οδύσσεια από αυτό το χαρακτηριστικό της, βαφτίζοντας ως διαχρονικά τα στοιχεία εκείνα που είτε είναι δευτερεύοντα και μη ιδιάζοντα της Οδύσσειας είτε αποτελούν αναχρονιστικές προβολές κατηγοριών του σήμερα στην αρχαιότητα, κατασκευάζοντας έτσι μια ψευδή διαχρονικότητα.  

Από τη μία, το Χόλιγουντ κακοποιεί συστηματικά κάθε στοιχείο παράδοσης οποιουδήποτε πολιτισμού με ιστορικό βάθος και εξαφανίζει κάθε ίχνος της ιδιαίτερης λογικής ραχοκοκκαλιάς των μύθων. Όταν η Οδύσσεια μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη, η περιπέτεια συρρικνώνεται στα ελάχιστα δομικά στοιχεία της περιπέτειας: ο ήρωας αντιμετωπίζει τρομερούς κινδύνους και τέρατα, καταφέρνει να επιστρέψει στην Ιθάκη, φονεύει τους μνηστήρες, επανασυνδέεται με την οικογένειά του και ανακτά την εξουσία. Όμως, αυτά τα δομικά στοιχεία δεν αποτυπώνουν την ιδιαιτερότητα της Οδύσσειας· απλώς την καθιστούν πρόσφορη για εκμετάλλευση από τη βιομηχανία του θεάματος που έχει στερέψει από αξιοπρεπή σενάρια.

Η Οδύσσεια του Νόλαν δεν αναμένεται να πρωτοτυπήσει ως προς τα γενικά χαρακτηριστικά που αναφέρθηκαν. Η πλήρης αποστείρωση του σεναρίου από τα κεντρικά ζητήματα που δομούν το έπος αναμένεται να συνοδεύεται από μερικές πινελιές της τρέχουσας mainstream προπαγάνδας, δηλαδή στοιχεία ρατσιστικού αντιρατσισμού, σεξιστικού αντισεξισμού, μιλιταριστικού πασιφισμού και άλλα. (Συγκεκριμένα για τη νέα ταινία της Οδύσσειας θα γράψω στις επόμενες μέρες, μόλις η ταινία βγει στις αίθουσες, διότι οφείλουμε να είμαστε συγκεκριμένοι στην κριτική μας. Μπορεί το Χόλιγουντ να φαίνεται εύκολος στόχος και, συνεπώς, εύκολη και η κριτική του, όμως εδώ δεν πάμε για την «εύκολη» κριτική που ακούει κανείς από πτυχιούχους youtubers, αλλά για τη συστηματική κριτική που εξετάζει επιστημονικά τόσο το έπος όσο και τη βιομηχανία του θεάματος.)

Δημητριάδης για ΚΚΕ

Αντώνης Δαβανέλος

Επειδή στον Περισσό είναι "μανούλες" όχι μόνο στην κατασκευή ιδεολογικά & στρατηγικά βολικών εικόνων για πλευρές της πραγματικότητας, ώστε να σιτίζεται κανονικά το πνευματικά οκνηρό τους ακροατήριο αλλά και στο να λειτουργούν προληπτικά μπροστά σε αστάθμητες καταστάσεις & γεγονότα, επέλεξαν να συγκαλύψουν, περνώντας, στην κυριολεξία "από πάνω", το γεγονός ότι ο Γρηγόρης Δημητριάδης, στην περίφημη συνέντευξή του στον Θ. Λάλα, εκπροσωπώντας όχι μόνο την ελληνική Δεξιά αλλά τον πιο σκληρό & σκοτεινό της πυρήνα ιστορικά, δηλαδή το Μητσοτακέϊκο, απέδωσε με διθυραμβικό τρόπο εύσημα στο ΚΚΕ για τη στάση του στα μεγάλα αντιμνημονιακά λαϊκά συλλαλητήρια του ΄11-΄12! Ο Δημητριάδης είπε επί λέξει: 

"ο κ. Κουτσούμπας μου είναι πολύ συμπαθής και δείχνει έντιμος, οπότε είναι κέρδος για τη χώρα. Ξέρετε, το ΚΚΕ στα μνημόνια με τις μεγαλες διαδηλωσεις προστάτεψε τη Βουλή και αυτό δεν έχει ειπωθεί πολύ και πρέπει να του το πιστώσουμε"!..... 

Στην Πολωνία και στην Ουγγαρία είναι αλλιώς ή να ελπίζουμε...

‼️ Ας πάμε λίγο στην Πολωνία, μιας και μιλάμε για το Pegasus. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν ο κ. Δημητριάδης γνωρίζει τον κ. Πιοτρ Πογκονόφσκι. Ήταν ο αντίστοιχος Κοντολέων της ΕΥΠ της Πολωνίας, διορισμένος από την ακροδεξιά κυβέρνηση του κόμματος PiS. Επί των ημερών του ξέσπασε το σκάνδαλο με το Pegasus.

‼️ Αποδείχθηκε ότι παρακολουθήθηκαν αρχηγοί της αντιπολίτευσης, δικηγόροι, εισαγγελείς και δημοσιογράφοι. Οι παρακολουθήσεις έγιναν ενώ διεξάγονταν εκλογικές αναμετρήσεις. Αποκαλύφθηκε επίσης ότι το Pegasus αγοράστηκε με χρήματα από τα κρατικά ταμεία. 

‼️ Στις εκλογές του 2023 το PiS έχασε την εξουσία και η κυβέρνηση Τουσκ συγκρότησε εξεταστική επιτροπή για το θέμα. Ο κ. Πογκονόφσκι συνελήφθη από τις πολωνικές αρχές επειδή αρνήθηκε να καταθέσει, επικαλούμενος το απόρρητο… Σας θυμίζει κάτι η ιστορία ως προς την επίκληση του απόρρητου;

‼️ Αυτή τη στιγμή στην Πολωνία έχουν ασκηθεί διώξεις κατά υψηλόβαθμων στελεχών του κράτους που συμμετείχαν στις παρακολουθήσεις, όπως επίσης και στον πρώην υπουργό Δικαιοσύνης της χώρας, Ζμπίγκνιεφ Ζιόμπρο, τόσο για την αγορά του Pegasus με χρήματα ειδικού ταμείου όσο και για κατάχρηση εξουσίας. Η υπόθεση βρίσκεται σε εξέλιξη.

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής: Περί Αγάπης (1-100)

1. Η αγάπη είναι μια αγαθή διάθεση της ψυχής, η οποία την κάνει να μην προτιμά κανένα από τα όντα περισσότερο από τη γνώση του Θεού. Είναι όμως αδύνατο να φτάσει ν’ αποκτήσει σταθερά αυτή την αγάπη όποιος έχει κάποια εμπαθή κλίση σε κάτι από τα γήινα.

2. Την αγάπη την γεννά η απάθεια. την απάθεια την γεννά η ελπίδα στον Θεό. την ελπίδα, η υπομονή και η μακροθυμία. Αυτές τις γεννά η καθολική εγκράτεια. την εγκράτεια, ο φόβος του Θεού. το φόβο του Θεού τον γεννά η πίστη.

3. Εκείνος που πιστεύει στον Κύριο, φοβάται την κόλαση. Κι εκείνος που φοβάται την κόλαση, εγκρατεύεται από τα πάθη. Εκείνος που εγκρατεύεται από τα πάθη, υπομένει όσα θλίβουν. Εκείνος που υπομένει όσα θλίβουν, θα αποκτήσει την ελπίδα στον Θεό. Η ελπίδα στο Θεό απομακρύνει το νου από κάθε εμπαθή κλίση προς τα γήινα. Και όταν χωριστεί από αυτήν ο νους, θα αποκτήσει την αγάπη προς τον Θεό.

4. Εκείνος που αγαπά το Θεό, πάνω από όλα τα κτίσματά Του προτιμά την γνώση Του κι αδιάλειπτα με πόθο την προσμένει.

5. Αν όλα τα όντα έγιναν από το Θεό και για το Θεό, και ο Θεός είναι καλύτερος από τα δημιουργήματά Του, εκείνος που εγκαταλείπει το Θεό και στρέφεται στα χειρότερα, φανερώνεται ότι προτιμά περισσότερο τα δημιουργήματα από το Θεό.

6. Εκείνος που έχει προσηλωμένο το νου του στην αγάπη του Θεού, καταφρονεί όλα τα ορατά, και το σώμα του ακόμη, σαν να είναι ξένο.

7. Αφού η ψυχή είναι ανώτερη από το σώμα, και ασυγκρίτως ανώτερος από τον κόσμο ο Δημιουργός Θεός, εκείνος που προτιμά το σώμα από την ψυχή και τον κόσμο από το Θεό που τον δημιούργησε, αυτός δε διαφέρει διόλου από αυτούς που λατρεύουν τα είδωλα.

Ας μην περιμένουμε να γλυτώσουμε...

Κωστής Μπασσογιάννης

Ας μην περιμένουμε να γλυτώσουμε από το καθεστώς με θεσμικό τρόπο.

Ήδη έχουν δοθεί ευκαιρίες, αλλά οι σωτήρες αποδείχτηκαν τζούφιοι. 

Μία ευκαιρία δόθηκε το 1981. Βούλιαξε στο Σnμιτισμó. 

Άλλη μία το 2015. Μικρότεροι των περιστάσεων. Μνημόνια και αναθεωρητική μαλθακότητα. Ξεπούλημα ασημικών και εκχώρηση κάθε μέσου παραγωγής. Κι έτσι είχαμε άλλα πέντε χρόνια χαμένα για την περίφημη  "παραγωγική ανασυγκρότηση".  Ακολούθησε μια θλιβερή αντιπολιτευτική θητεία

 με 70+% και 50+% νομοθετική συμφωνία με την δεξιά  κυβέρνηση. Που άνοιξε δρόμο στην μονιμοποίηση τού μητσοτακισμού. Και στην εγκαθίδρυση καθεστώτος.  

Στις μέρες μας δεν πρόκειται για ευκαιρία. Το καθεστώς δεν είναι απλά μητσοτακικό, είναι επταετία μιας ακλόνητα εγκατεστημένης ολιγαρχίας που ήρθε για να μείνει. Η δεξιά έχει πρόγραμμα να διασπαστεί, να φύγει ο Μητσοτάκης να συνεχίσει αλλού την καριέρα του και να επανενωθεί η δεξιά κάτω από άλλο, χειρότερο τύραννο, σε σχήμα ακόμη πιο σκληρής ολιγαρχίας. Κυβέρνησης ακόμη πιο ανίκανης και απρόθυμης να υπερασπισθεί τα συμφέροντα τού λαού, ακόμη πιο πρόθυμης να υπηρετήσει τους ολιγάρχες και τους παγκόσμιους επικυρίαρχους.

Χριστιανισμός - κομμουνισμος - νεοφιλελευθερισμος - φασισμός (Τζήμερος ο ειλικρινής)

Βρίσκω πολύ ενδιαφέρον αυτό το ποστ του Θάνου Τζήμερου στο οποίο κατακεραυνώνει τον Πάπα Λέοντα εξαιτίας της αλληλέγγυας στάσης του απέναντι στους μετανάστες και της συνέπειάς του στο «ξένος ἤμην καὶ συνηγάγετέ με» (Μτθ. 25:35) του ιδρυτή της θρησκείας του. Μου δίνει το πάτημα να εκθέσω κάποιους προβληματισμούς που διερευνώ επί αρκετά χρόνια.

Εδώ ο Τζήμερος, μέσα στον νεοφιλελεύθερο κυνισμό και παροξυσμό που τον χαρακτηρίζουν, κατά τη γνώμη μου είναι πολύ τίμιος ως προς τις ιδέες του. Εκφράζει με αποκαλυπτική ειλικρίνεια όσα πιστεύει ο μέσος ακροδεξιός ξενοφοβικός ρατσιστής και εθνικιστής, αλλά λίγοι τολμούν να ψελλίσουν.

Ο χριστιανισμός, πράγματι, στον πυρήνα της διδασκαλίας του, στο μεδούλι του, στο απόσταγμα της ουσίας του, και ανεξάρτητα από τις πολυάριθμες ιστορικές στρεβλώσεις του, βρίσκεται στον αντίποδα του φυλετικού εθνικισμού. Το χάσμα είναι αγεφύρωτο -και όταν κάποιοι προσπαθούν να ταυτίσουν αυτά τα δύο, δεν μπορεί παρά να δημιουργούν μια Χίμαιρα. 

Και όντως, πώς συμβιβάζονται τα «ἐξ ἑνὸς αἵματος πάντες ἐσμέν», τα «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην» και ο ριζοσπαστικός τρόπος που ορίζει ο Ιησούς την έννοια της οικογένειας και της κοινότητας (Μτθ. 12: 46-50) με τη λατρεία που αποδίδουν οι εθνικιστές στην «καθαρότητα του αίματος», στους συγγενικούς δεσμούς, στη χθόνια εντοπιότητα; 

Προτιμώ την ειλικρίνεια του Τζήμερου και του κάθε Τζήμερου από κάτι υποκριτές δεξιούς/ακροδεξιούς πολιτικάντηδες που κάνουν τεράστια σταυροκοπήματα και ασπασμούς εικόνων on camera ομνύοντας στο "πατρίς-θρησκεία-οικογένεια", την ίδια ώρα που οι ιδέες και οι πολιτικές τους στρέφονται με σφοδρότητα ενάντια στους μετανάστες και τις μετανάστριες, τους πρόσφυγες, τους φτωχούς, τους αδύναμους, τους περιθωριοποιημένους, τα τρανς άτομα, όσες και όσους δεν χωράνε στο πατριαρχικά δομημένο, εθνοφυλετικά συγκροτημένο και ιδεολογικά πειθαρχημένο έθνος-κράτος.

Θεοφάνης Μαλκίδης:Η επιβεβαίωση των συμφερόντων ή το «πλυντήριο» της Τουρκίας.

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η επιβεβαίωση των συμφερόντων ή το «πλυντήριο» της Τουρκίας.
Στη συνέντευξή του στην ΑΛΦΑ τηλεόραση Θράκης και στο κεντρικό δελτίο, ο Θεοφάνης Μαλκίδης σχολιάζει τον απόηχο της Συνόδου του ΝΑΤΟ και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τα βασικά ζητήματα που αναπτύσσει συνοψίζονται στα εξής:

Η στάση των ΗΠΑ και η πολιτική του Trump:

Επισημαίνει ότι η πολιτική των ΗΠΑ (υπό την ηγεσία Trump) δεν βασίζεται σε συμμαχίες ή φιλίες αλλά αποκλειστικά σε κυνικά επιχειρηματικά, οικονομικά που αποκαλούνται στρατηγικά συμφέροντα.

 

Το «ξέπλυμα» και η ενίσχυση της Τουρκίας:

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης ασκεί έντονη κριτική στη στάση του ΝΑΤΟ, τονίζοντας ότι επιχειρείται ένα «ξέπλυμα» της Τουρκίας, η οποία παρουσιάζεται ως πιστή σύμμαχος παρά τις αντιφάσεις της (π.χ. η στάση της στη σύρραξη Ρωσίας- Ουκρανίας και στον πόλεμο του Ιράν, κατοχή της Κύπρου, casus belli, υπόθεση Halkbank, κ.ά). Παράλληλα, σημειώνει με ανησυχία ότι η Τουρκία αποκτά αναβαθμισμένο ρόλο στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Πολιτική Άμυνας.

Ελληνοτουρκικός διάλογος – Διμερή vs Διεθνή ζητήματα:

Υπογραμμίζει τον κίνδυνο η Ελλάδα να συρθεί σε έναν αυστηρά διμερή διάλογο, όπως επιδιώκει ο Ερντογάν. Εξηγεί ότι αν τα ζητήματα αντιμετωπιστούν ως διμερή και όχι στη βάση του Διεθνούς Δικαίου, η Ελλάδα θα αναγκαστεί να διαπραγματευτεί κυριαρχικά της δικαιώματα (όπως τα 12 μίλια, την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ στο Αιγαίο και το Καστελόριζο).

Τα αδιέξοδα της μεταπολίτευσης

Στον Καφέ της Κυριακής το πάνελ και ο προσκεκλημένος συζητούν για τα πολλαπλά αδιέξοδα της μεταπολίτευσης. 

ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΟΣ:

•  Βασίλης Φούσκας, Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Πανεπιστημίου Ανατολικού Λονδίνου ΠΑΝΕΛ 
• Θράσος Ευτυχίδης, Διεθνολόγος, Οικονομολόγος 
• Βασίλης Κυρατζόπουλος, Τουρκολόγος 
• Χρύσανθος Τάσσης, Αναπληρωτής Καθηγητής με αντικείμενο Πολιτική Κοινωνιολογία και Ελληνικό Πολιτικό Σύστημα Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής, ΔΠΘ - Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
• Κώστας Δημουλάς, Καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου